๙. “…คนเราอยู่คนเดียวไม่ได้ จะต้องอยู่เป็นหมู่คณะและถ้าหมู่คณะนั้นมีความสามัคคี คือเห็นอก เห็นใจซึ่งกันและกัน ช่วยเหลือในทุกเมื่อ ช่วยกันคิดว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่สมควร สิ่งใดที่จะทําให้นํามาสู่ ความเจริญความมั่นคง ความสุขก็ทําสิ่งใดที่นํามาซึ่งหายนะหรือเสียหายก็เวน้ และช่วยกันปฏิบัติทั้งหน้าที่ ทางกายทั้งหน้าที่ทางใจ…”
